Un p'tit truc en plus, van Victor Artus Solaro (2024)
Vader en zoon
beroven de lokale juwelier, en vluchten met een bus vol met jongeren
met een beperking, die op weg is naar een zomerkamp.
Paulo en zijn
vader Theodore beroven een plaatselijke juwelier.
Tijdens het omkleden wordt Paulo gezien door een van de medewerksters.
Ze vluchten en komen een bus tegen.
Deze bus is de bus
die een groep jongeren met een beperking naar hun zomerkamp gaat
brengen.
Ze wachten nog op een laatkomer.
Theodore aarzelt
geen moment, en zegt dat hij de begeleider is van zijn zoon.
Alice is de leidster van het stel en twijfelt eerst, maar neemt de twee
mee in de bus en ze vertrekken.
Ondertussen is de
laatkomer aangekomen, en die ziet geen bus.
Wanneer hij wat verder loopt, staat er toch een bus met jongeren,
vooral meiden, op weg naar hun vakantiebestemming.
Hij wordt met open armen ontvangen.
Eenmaal op de
vakantiebestemming aangekomen moet Paulo dus doorgaan voor een jongen
met een beperking.
Dat is wat oefenen, maar het lijkt hem te lukken.
Totdat twee van de anderen hem door hebben.
Er ontstaat een
interessante chemie tussen Paulo en de jongeren. En ook Alice is onder
de indruk, van deze jonge man.
Zij staat eigenlijk op het punt om hun vaarwel te zeggen en te
vertrekken met haar vriend, maar dat vindt ze helemaal niet zo leuk.
Genoeg
ingrediënten voor een leuke film.
Op het terrein van
het zomerkamp krijgen we een beter beeld van vader en zoon.
En eigenlijk is Paulo geen overvaller. Hij heeft het hart op de goede
plek zitten, en dat is ook Alice niet ontgaan.
Ze krijgt een zwak voor hem, of gaan we het anders noemen?
Zelf zit ze ook in een spagaat.
En dan de band die Theodore krijgt met Soso, de voetballer.
Ontzettend leuke film, waardoor je het een grote glimlach de bioscoopzaal verlaat.
Artus speelt Paulo, en die had ik al in een andere film gezien, maar daar vond ik geen bal aan.
Deze is meer dan
de moeite waard!