![]()
Punch-Drunk Love, van Paul Thomas Anderson (2002).
Romantische film over wraak, frustratie, te veel zussen,
spaarzegels, rechtvaardigheid en vooral de liefde.
Tja, ik heb het over
de nieuwe film van de maker van 'Boogie Nights' en 'Magnolia'.
Barry Egan (Adam Sandler) is de broer van zeven zussen. Hij
is manager van een opslagloods en werkt hard. In een argeloze bui belt
hij met een 06-lijn en krijgt een callgirl aan de telefoon.
Barry is
lichtelijk naief en geeft al zijn gegevens door. Vervolgens wordt hij
telefonisch achtervolgd door de callgirl die vindt dat hij moet
betalen.
Barry heeft het in de gaten en laat zijn creditcard blokkeren,
tot grote frustratie van de 06 maatschappij.
Op het gebied van relaties wil het niet zo lukken. Logisch
want als Barry niet aan het werk is, dan is hij bezig zijn spaarzegels
bij elkaar te krijgen.
Hij koopt levensmiddelen die de meeste zegels
hebben, om zo in recordtempo zijn vliegreis naar Hawaii bij elkaar te
krijgen.
Thuis wordt Barry behoorlijk bemoederd door zijn zeven zussen
die natuurlijk allemaal het beste met hem voor hebben.
Ook op kantoor
staat de telefoon niet stil. "Barry, je zus aan de telefoon"!
Om stoom
af te blazen verbouwt hij zo nu en dan een toilet in een restaurant of
de glazenpui van het ouderlijk huis.

Dan
ontmoet hij Lena. Lena wordt gespeeld door de mooie Emily Watson en
heeft zo'n mysterieuze uitstraling.
Ze valt voor Barry, maar die weet
niet goed wat hij ermee moet.
Bovendien wordt hij nog steeds
achtervolgd door de 06-maatschappij, die nu tot afpersing overgaan.
Tijd voor Barry om orde op zaken te stellen.
Geweldige
film van PT Anderson in zijn eigen stijl. Leuk die zestiger jaren teint
aan de film en de muziek.
Enerzijds denk je dat die Barry een onhandige
autist is, maar langzamerhand krijg je respect voor die arme man die op
zijn huid wordt gezeten door zijn zussen en dat ene telefoontje!
Je
gunt hem gewoon een beter leven! En die woedeuitbarstingen? Die zou jij
ook hebben met zijn leven!
Leuke gluiperige rol van Philip Seymour
Hoffman. Een van de betere inzendingen van het Rotterdamse Filmfestival
van 2003 en zeker de moeite meer dan waard!