La pazza gioia, van Paolo Virzi (2016)
Twee vrouwen van een psychiatrische inrichting worden elkaars zielsverwanten en weten te ontsnappen.
Hun vlucht wordt een reis op zoek naar antwoorden.
De bi-polaire Beatrice (Valeria Bruni-Tedeschi) is opgenomen in de psychiatrische inrichting voor vrouwen, Villa Bionda, Toscane.
Ze gedraagt zich als de eigenaresse van de villa en kan het met niemand vinden.Dan wordt op een dag Donetella (Micaela Ramazzotti) binnen gebracht. De broodmagere vrouw heeft zichzelf en haar zoontje geprobeerd te vermoorden.
Zo staat het in het dossier.
Beatrice probeert zich te ontfermen over Donatella. En de twee beginnen het goed met elkaar te vinden.
Dat wil zeggen Beatrice praat haar de oren van het hoofd en Donatella luistert.
Het personeel ziet dat de twee elkaar goed aanvullen en ze mogen op proef gaan werken op het platteland.
Wederom is het Beatrice die alleen maar praat en Donatella doet het werk.
Op een middag komt de bus te laat. Alle vrouwen zijn overstuur, maar Beatrice sleurt Donatella mee de wijde wereld in.
Er zijn nogal wat zaken die moeten worden uitgezocht. En zo wordt het een roadmovie waarin de twee vrouwen elkaar beter leren kennen.
Want is Beatrice echt een baronnes? En heeft Donatella echt haar zoontje geprobeerd om te brengen?Komisch drama, met een ontzettende goede rol van Valeria Bruni-Tedeschi, die zich gedraagt als een echte barones.
Ze is bi-polair en dat heeft leuke kanten, maar ook duistere kanten. Wanneer ze manisch is, wordt het ook echt een naar mens.
Micaela Ramazzotti speelt de introverte, depressieve vrouw, die een verleden heeft als beroemd nachtclub danseres.
We zien hoe het er aan toegaat of kan gaan, in een psychiatrische inrichting.
Ik heb ontzettend gelachen, maar ook met vochtige ogen gezeten.Dan heb je het volgens mij goed gedaan als regisseur. Ook het publiek was het met me eens want de film heeft aardig wat prijzen gewonnen.