Je rentre à la maison, van regisseur Manoel de Oliveira (2001)
De
oude acteur is een begrip in het Parijse, maar als zijn vrouw, dochter
en
schoonzoon, omkomen bij een auto-ongeluk en hij alleen achter blijft
met zijn
kleinzoon,
realiseert de man zich dat alles maar betrekkelijk is en dat hij zich
niet zo druk meer moet maken.
Michel
Piccoli speelt de 77-jarige acteur Gilbert die op de Parijse planken
schittert
in o.a. een toneelstuk van Ionesco.
Als drie heren het bericht komen brengen dat
de vrouw, de dochter en de schoonzoon van de Gilbert zijn verongelukt,
stort
zijn wereld even in.
Toch
zien we geen oude man die achter de geraniums verdwijnt, maar een man
die het
leven accepteert zoals het is.
Zijn leven gaat door. Hij geniet nog steeds van
zijn bakkie koffie en zijn krantje in zijn vaste cafeetje.
Zijn agent probeert
hem in een televisiefilm te krijgen, maar Gilbert voelt daar niets
voor.
Ook
probeert deze hem aan een jonge actrice te koppelen, maar daar moet hij
helemaal
niets van hebben.
"Je denkt toch niet dat ik als een soort oude geilaard met zo'n
jonge vrouw iets zou kunnen hebben; alleen het idee al !"
Als
Gilbert dan toch instemt met rol in een Amerikaanse verfilming van
'Ulysses',
merkt hij langzamerhand dat zijn tijd om te stoppen is gekomen.
Onwijs goede scène
als Piccoli middenin een opname zegt dat hij ermee stopt: Je rentre a
la maison!
En hij loopt zo de studio uit!
Ik
had nog niet eerder films gezien van zowel Oliveira als Piccoli, dus
heb ik geen
vergelijkingsmateriaal.
De film op zich was zeker de moeite waard te bekijken,
al was het alleen al om 'de oude meester' eens aan het werk te zien.
De film is
niet snel, maar dat past ook helemaal niet bij de personage.
Sommige momenten
zou je wel 'verder willen spoelen', maar duidelijk is dat de regisseur
de
eenvoudige zaken zeer belangrijk vindt.
Zo kan het voorkomen dat je minutenlang
tegen een paar schoenen aan kijkt, met op de achtergrond een
conversatie.
Was het nu dezelfde dag met het café en de krant, of was het steeds dezelfde krant?
In
ieder geval zou ik Gilbert graag als opa willen hebben, want de manier
waarop
hij het leven oppikt en voor zijn kleinzoon gaat zorgen is heel
indrukwekkend.
Leuke gastrolletjes van Catherine Deneuve en John Malkovich. En de titel betekent gewoon: ik ga naar huis.
Onderhoudende film, maar je moet ervan houden.