I don't feel at home in this world anymore, van regisseur Macon Blair (2017)
Een alleenstaande, neerslachtige, verpleegkundige is een beetje klaar met de mentaliteit van bepaalde mensen.
Haar stoppen slaan helemaal door als er bij haar wordt ingebroken op klaarlichte dag.Ruth (Melanie Lynskey) is verpleegkundige in een revalidatiecentrum en ze ergert zich aan de onbeschofte medemens.
Een bewoonster van het centrum overlijdt waar zij bij is, en haar laatste woorden geeft ze maar liever niet door aan haar echtgenoot.
Als ze voor de zoveelste keer een hondendrol opruimt met een papiertje in haar tuintje, wordt ze weer boos.
Ze pakt een biertje uit de koelkast en hoort iets slaan. Ze gaat kijken en ze ziet niets.
Weer terug in haar kamer, blijkt dat ze beroofd is. Haar kamer is een enorme troep. En ze hebben haar laptop en het tafelzilver meegenomen.
De klootzakken.
De detective die langs komt zegt dat het erg is, en gaat er alles aan doen. Maar Ruth begrijpt aan zijn lichaamstaal dat dit niet waar is.
Eerst gaat ze uithuilen bij haar zus. En dan neemt ze zelf het initiatief.
Als ze alle huizen in de buurt afgaat, komt ze uit bij een zonderling. De man met de hond. Tony (Elijah Wood) veronschuldigt zich nogmaals en wil haar helpen.
Nu is het niet bepaald een kleerkast, maar hij heeft wel wapens. Een paar, soort van, ninjaspullen.
Ze besluit eerst zelf haar spullen terug te krijgen. Maar wat ze het ergst vindt, is dat er iemand bij haar in huis is geweest, zonder uitnodiging.
Allereerst haar laptop.
En dat is ook wat, want ze heeft een app op haar telefoon "find my laptop". En die begint ineens te piepen.
Als ze het meldt bij de politie zegt die er geen mankracht voor te hebben. Dus dan maar zelf erop af.
Bij het huis aangekomen, ziet het er niet bepaald gezellig uit.
Ze roept de hulp in van Tony.
Samen gaan ze terug. Nu staat er een kerel voor het huis. De twee komen binnen, met gebruik van wat geweld,
en Ruth vraagt netjes of ze haar laptop terug mag hebben. Die blijkt "eerlijk" gekocht te zijn bij een pandjeshuis.
Vol adrenaline gaan de twee naar huis, en vieren hun overwinning.
Maar Ruth wil meer. En of dat nu zo'n goed idee is.Deze film had ik wel eens voorbij zien komen bij Netflix, maar ik ben er toen snel doorheen gegaan.
Hij zat nog bij mijn favorieten, dus ik heb hem nog eens bekeken.
Mede omdat ik Ruth ergens van kende. Nou, ben je een fan van "Two and a half Men", dan zie je dat dit Rose is.
Het is lastig om deze film in een hokje te plaatsen. Er zit van alles in. Komedie, horror, suspense, dus een komische horrorthriller?
De film is niet geschikt voor jeugdige kijkers, want er komt nogal wat geweld in voor, maar het is ook ridicuul.
Het feit dat Ruth klaar is met de maatschappij, is geen nieuw gegeven. Ik moest een beetje aan "Falling Down", denken.
Wanneer bij de hoofdpersoon de stoppen doorslaan, of aan "Unhinghed". Ik heb pas geleden nog "Bumperkleef" gerecenseerd.
Onze maatschappij zit vol met mensen die eigenlijk niet vrij mogen rondlopen op straat. Lees de krant maar. Iedere dag gebeurt er wel wat.
Maar om dan zelf voor politieagentje te gaan spelen, gaat wel heel ver.
Je hebt te doen met Ruth, want haar privacy is inderdaad geschonden, maar ze is ook heerlijk naief en Tony is knettergek en opgefokt.
Dat geldt dan ook weer voor de andere spelers.
Gewoon bij jullie thuis op Netflix dus. Ben je niet vies van een beetje horror en spanning, dan even gaan bekijken.