Drommer, van Dag Johan Haugerud (2024)
Een tienermeisje schrijft in haar dagboek haar gedachten, fantasieën, maar ook verlangens. Ze schrijft ook over haar eerste verliefdheid.
Ze is smoorverliefd geweest op haar docente Noors en Frans op de middelbare school, en daar schrijft ze heel specifiek over.
Als ze haar dagboek laat lezen door haar oma en later ook door haar moeder, vinden die er natuurlijk wat van.We krijgen een beeld van Oslo en ook een hele hoge witte trap.
Johanne zit op de middelbare school. Ze leest graag en schrijft van alles in haar dagboek.
Wanneer ze een Frans boek heeft gelezen over een intense verliefdheid, brengt het haar terug naar haarzelf.
Zij heeft deze gevoelens van smachten naar fysiek contact ook meerdere malen ervaren.
Ze woont bij haar oma en haar moeder.
Dan krijgt ze een nieuwe docent voor Frans en Noors in haar klas: Johanna.
Ze is meteen smoorverliefd.
En droomt weg als ze haar ziet.
Wanneer ze in bed ligt denkt ze alleen maar aan haar. Ze wil dit bij zich houden en schrijft het in haar dagboek.
Uiteraard op een manier waarop zij het in haar hoofd heeft.
Dat kan, want het is haar dagboek.
Zo schrijft ze dat ze meerdere malen bij Johanna thuis is geweest, en dat ze met haar heeft geknuffeld, tegen haar aan heeft gelegen.
Johanna heeft haar leren breien.
Dit zien we ook allemaal in beeld. Johanne met haar mooie gebreide sjaal, met mooie kleuren.
Dan komt het moment dat ze haar verhaal over die verliefdheid toch wel wil delen. Allereerst met haar oma.
Die is zelf ook schrijfster en al een tijd bezig aan een boek.
Ze schrikt van de expliciete details, maar vindt het ook mooi geschreven. Ze vindt wel dat ze het ook met haar moeder moet delen.
Maar daar wacht Johanne nog even mee.
Ondertussen krijgen wij te zien dat het toch iets anders is gegaan in de praktijk, en dat Johanna het contact heeft beëindigd. Zo ineens.
Maar het verhaal is nu toch niet meer alleen van Johanne. Nu gaat oma erover nadenken en die heeft weer een heel ander kader. En later
ook haar moeder. En als je als moeder zulke teksten leest, schrik je ook wel even.
Ik vond dit een prachtige film, en ook herkenbaar.
Het hoort bij je ontwikkeling naar volwassenheid. Het lichaam gaat andere vormen krijgen, maar ook je brein verandert.
Er raast een storm door je hoofd van allerlei gevoelens, verlangens en gedachten.
Je leest boeken waar van alles gebeurt. Dan denk je: dat wil ik ook!
Johanne heeft het Franse boek gelezen en dat zit in haar gedachten en haar fantasie is ermee op de loop gegaan.
En dan komt er iemand in haar leven, die zo dichtbij is, en eigenlijk alles heeft wat er in haar fantasie zit.
Ze houdt het een tijd voor haarzelf.
Maar als ze besluit het te delen, klapt de ballon van de fantasie, want ze deelt het met een volwassen iemand.
Die denkt heel anders. En weet hoe het in de echte wereld kan gaan.
Ja, en die witte trappen komen nog een keer terug. Nu zien we de oma van Johanne die zich een weg baant op weg naar boven.
Oma smacht zelf eigenlijk ook naar fysieke aanraking. Dus weet als geen ander wat haar kleindochter meemaakt.
Alweer een hele mooie film, deel 2 uit de Oslo Trilogie van de regisseur, en misschien wel de mooiste.