Simon, van regisseur Eddy Terstall (2004)
Een
film over de bijzondere vriendschap tussen de superheteroseksuele
Amsterdamse patjepeeër Simon (Cees Geel) en de homofiele student
tandheelkunde, Camiel (Marcel Hensema).
De twee verliezen elkaar uit het oog, maar als ze elkaar na veertien
jaar toevallig weer tegenkomen, blijkt Simon ongeneeslijk ziek te zijn.
Het
begint allemaal in 1988; het jaar waarin Nederland Europees Kampioen
Voetbal is geworden.
Simon scheurt langs de grachten van Amsterdam en krijgt ineens een
jonge man op zijn motorkap. Zo, denk je dan: "die ligt in de kreukels"!
Simon doet niet moeilijk en sleurt het slachtoffer zijn jeep in
richting ziekenhuis. Na een bezoek aan het ziekenhuis, brengt hij
Camiel, want zo heet hij, terug naar zijn coffeeshop.
In de auto vertrouwt Camiel, met zijn nek in een band, Simon toe dat
hij homo is. "Zo, jij liever dan ik", zegt Simon!
Vanaf
dat moment zijn het vrienden en is Camiel een geregeld bezoeker van
zijn coffeeshop.
Zo raakt hij ook bevriend met de vriendin(nen) van Simon (Rifka
Lodeizen en Eva Duijvestein).
Simon handelt een beetje in hasj, heeft een strandtent en het nodige in
Thailand, waar hij zo af en toe naar toe gaat.
Hij houdt van avontuur,
zegt wat hij denkt (
"verander jij eens even heel snel in een naakt wijf") en is geliefd
door iedereen.
Ook schenkt hij het nodige aan het goede doel, dus financieel zit het
wel goed. Camiel vergeet zijn studie en raakt in de ban van Simon en
zijn leven.
Wanneer Simon zijn 'buurman' (zo noemt hij iedereen waarmee
hij het goed kan vinden) uitnodigt mee te gaan naar Thailand,
maakt Camiel kennis met de kinderen van Simon; die kunnen het gelijk
met hem vinden.
Op Thailand heeft Simon een aantal beachhouses staan die worden
geëxploiteerd door zijn ex.
Camiel ligt goed bij de vrouwen, maar begaat een fout: hij gaat naar
bed met de vriendin van Simon.
Hij realiseert zich te laat wat hij heeft gedaan en de vriendschapsband
is geschonden.
Veertien
jaar later komen de twee in exact dezelfde situatie tegen, dat wil
zeggen, dat Camiel weer bijna het ziekenhuis in wordt gereden.
Hij wil uitvallen tegen de bestuurder en ziet dat het Simon is. Met
zijn muts met OK er op vertelt hij zijn vriend van weleer doodleuk dat
hij kanker heeft.
Camiel is inmiddels gaan samenwonen met zijn vriend, maar realiseert
zich dat hij er nu moet zijn voor Simon.
Camiel maakt kennis met de kinderen van Simon die nu in Nederland wonen
en de vriendinnen van Simon hebben een andere man.
(De vriendin van Simon van toen is zelfs getrouwd met de buurman, waar
Simon een ontzettende hekel aan had) Toch blijven ze hem allemaal
trouw; dat is échte vriendschap!
Simon
is de 7e film van Eddy Terstall en persoonlijk vind ik dit de meest
toegankelijke en beste film die hij heeft gemaakt.
Er worden nogal wat onderwerpen aangesneden die niet gemakkelijk zijn
zoals: homohuwelijken en euthanasie, dus die Oscar ( Simon is de
Nederlandse inzending voor de Oscars in 2005)
hangt een beetje af van de invulling van de jury. Terstall weet de film
geen vals sentiment mee te geven en dat is knap, want dat ligt zeker op
de loer.
Simon
die het type ruwe bolster, blanke pit is en aan elke vinger een lekker
wijf, krijgt te horen dat hij kanker heeft. Hoe gaat zo'n jongen daar
dan mee om?
Precies; niet zeiken! Hij gaat zeker niet veranderen in een
kastplantje, neemt het heft in eigen handen door zelf het moment te
kiezen wanneer hij er van tussen gaat.
Deze beslissing is heftig, maar niemand staat er van te kijken. De
humor blijft er ook gewoon in zitten,
want als Simon wat vaker op bed ligt zegt hij tegen Camiel dat hij "een
terminaal gezicht aan het oefenen is".
De dialogen van de dames liegen er ook niet om als er een tegen haar
kind zegt:"ik wou dat ik jou weer terug in je vader's pik kon stoppen".
Of: "Je weet het weer leuk te brengen met die verneukeratieve kop van
je". ( moeder tegen kind als hij iets komt vragen)
De
vriendschap tussen de, inmiddels tandarts, Camiel en Simon is sterker
geworden. Camiel is ook veranderd. Hij is niet meer die nicht van
weleer.
Hij gebruikt de zwarte humor van Simon ook op zijn patiënten. De vaste
mensen waarmee Eddy Terstall werkt, zijn ook nu weer van de
partij: Nadja Hüpscher, Rifka Lodeizen, Daan Ekkel e.a.
Als bekend wordt wanneer Simon eruit wil, krijgt de film een ander
gevoel en ik zag ook in het publiek de zakdoeken tevoorschijn komen.
De scène op het eind zal een lange tijd op mijn netvlies gegrift
blijven.
Inmiddels is bekend geworden dat de film een flink aantal prijzen heeft
gekregen in Utrecht op het NFF en ik weet zeker dat het daar niet bij
zal blijven.
Simon is een film die je zeker bij zal blijven en ik ga hem zeker nog
een keer bekijken!